Brechtje Zwaneveld

Het experiment heeft iets gewaagds: Shakespeares Macbeth inkorten en vermengen met moderne dans voor jongeren vanaf vijftien jaar. De ondertitel van de voorstelling van de Toneelmakerij en ICKAmsterdam, blood on the dancefloor, ruikt naar een stampend dansfeest, naar de machtsgruwelen van ‘jong’ en ‘nu’. Maar behalve dat de mannen baarden dragen en Majd Mardo Macbeth speelt als een zelfverzekerde ‘gast’ heeft deze Macbeth erg weinig met ‘nu’ te maken.

Edward Albees Wie is er bang voor Virginia Woolf bewerken voor kinderen vanaf zes jaar – dat getuigt van bewonderenswaardige lef. Moniek Merkx, artistiek leider en regisseur van Maas theater en dans bracht het wereldberoemde ‘ruziestuk’ bijna schetsmatig terug tot een klein uur. Martha en George worden Virginia en Wolf, getrouwd, erop uit om elkaar met woorden te vernederen tot op het bot; Nick en Honey worden ‘de buren’, jong, zwijgend, zich uitend via dans.
Het geheel speelt zich af tussen de berkenbomen, in een sprookjesbos. Er worden veel te veel spekkies gegeten, Virginia jongleert met scheldwoorden dat het een lieve lust is en het liedje ‘Ben niet bang voor de boze wolf’ functioneert soms als bezweringsliedje en dan weer als pesterijtje.

Bij binnenkomst staat MC Vincent van der Velde midden in de ruimte op een verhoging. Het publiek heeft zojuist ingelogd op het wifi-netwerk van de voorstelling om tijdens de voorstelling berichtjes te kunnen sturen. Er dreunt een verzengende beat uit de boxen en de MC laat de ruim honderd jongeren die het publiek domineren in cirkels door de ruimte om hem heen lopen. ‘Ik voel energie, jullie energie!’ roept hij door de microfoon. De beat zwelt aan en iedereen springt mee, de handen omhoog. ‘Wij maken deze voorstelling met zijn allen!’ verkondigt de MC.

‘Tsja, dat zit er dik in’, zegt Iwan Olsen als hij druipnat thuiskomt omdat-ie in de vijver is geskateboard en zijn moeder vreest dat ‘de boel nog eens overstroomt’. Iwan Olsen wordt gepest op school en vindt thuis niet bepaald veel troost: zijn vader noemt hem een slapjanus en ‘iel als een aal’. Iwan Olsen heeft geen spierballen maar ‘vogelpoepies’, hij kan niet ver-spugen of voetballen en de grote jongens die wel spierballen hebben gooien elke dag water in zijn broek. Ze noemen hem Pudding Tarzan.

Raad eens hoeveel ik van je hou van Theater Terra is in de categorie lief, bravig kleutertheater een absolute topvoorstelling.

Door Brechtje Zwaneveld

Het publiek stapt aan boord, ieder onder een eigen koptelefoon waardoorheen nostalgische hits en een unheimische soundscape klinken. De tweeslachtige sfeer van de haven is onmiddellijk haarscherp geschapen: vergane glorie vermengd met anonieme grootsheid. De boot is nog niet afgemeerd of er klimt een drenkeling aan de wal.

In scholen, collegezalen, townhalls - overal in de paar straten van Grahamstown, een Universiteitsstadje in de Oost-Kaap van Zuid-Afrika, zijn verstopte zaaltjes. Jaarlijks vindt hier in juli het National Arts Festival plaats dat met honderden voorstellingen en muziekoptredens het grootste kunstenfestival van het Afrikaanse continent en een van de grootste internationale kunstenfestivals ter wereld is.

Gekleed in een zwarte lange leren jas commandeert José Montoya zijn publiek de ‘keet’ van de Tolhuistuin in Amsterdam in. ‘Waar is het feestje?’ brult hij zijn theaterpubliek toe en als de opgetogen stemming er goed in zit, kondigt hij met een knipoog naar Michael Jackson een quiz aan: ‘wie is slecht?’ Het is de opening van een veelzijdige solo over de grillige geest van iemand die zich ongezien voelt.