Brechtje Zwaneveld

De musici van Holland Baroque staan gehuld in blauwe regenponcho’s tussen de planten, schemerlampen, tafeltjes, banken en bedden. Achter hen vallen dikke, friswitte animatieregendruppels naar beneden. Tussen de orkestleden door dralen drie kleurrijke types: twee broers en hun zus. Zij willen niets liever dan ontsnappen aan de regen en de ruzies van hun ouders. Als het orkest Richters 'Grandes Symphonies nr. 4' inzet, blijkt dat barokmuziek verdacht veel als regen klinkt.

Acteur Majd Mardo (1989) kwam in de jaren negentig samen met zijn ouders als politiek vluchteling uit Syrië. Vorig seizoen verwerkte hij zijn verhaal in de voorstelling Nobody Home van Daria Bukvić, dit seizoen speelde hij Macbeth bij de Toneelmakerij. ‘Ik word met name gecast vanwege mijn afkomst en uiterlijk en ik heb besloten dat ik het meeste bijdraag aan verbinding door me te focussen op de verhalen van de personages die ik speel en niet op de etnische kant van die personages.’

Door Brechtje Zwaneveld

In een schitterend Bert-, Ernie-, Elmo- of Tommiepak meebewegen met de stem van jouw figuur op tape: wie dat zo geloofwaardig kan dat stem en figuur één worden, levert een prestatie. In de voorstelling Bonte avond in Sesamstraat lukt het degenen in de pakken. Bij iedere ‘oh Ernie’ krimpt Bert nurks ineen wanneer Ernie hem – ritmisch dansend, zingend – uit zijn duivenboek haalt; Elmo’s hoofd hangt aandoenlijk omlaag als hij rondfietsend op een rode driewieler benoemt wat hij ziet en Tommies ronde buikje puft bij elke ‘poehee’ op en neer.

Brammetje Baas van Van Engelenburg Theaterproducties opent op een lege vloer. Terwijl het publiek van zeven jaar en ouder nog zit te wachten tot het gaat beginnen, komt er – het zaallicht nog aan – een jongen in een rood-wit gestreepte trui op. Hij heeft drie gekleurde stoelen bij zich die hij – amper drie stappen op het podium – uit zijn handen laat vallen. ‘Hee’, zegt hij als hij het publiek in het oog krijgt.

Toen ik voor de tweede keer De man die alles weet bezocht en wederom met de slappe lach nog in mijn benen en balorige overmoedigheid tussen mijn oren naar buiten liep, kwam de volgende vraag in mij op: lachen de volwassenen en de kleuters tijdens deze voorstelling om hetzelfde?

Door Brechtje Zwaneveld

Falling Dreams van Het Filiaal theatermakers vangt het wonderlijke moment waarop je in slaap valt. De onbegrijpelijke visuele logica van dat moment wordt grandioos vertaald naar een muzikale, poëtische knutseltheater- en filmtaal. Met een even intiem als meeslepend resultaat.

Met videocamera’s, instant montage en ruige livemuziek creëren twee spelers, twee muzikanten en een operator een geoliede machinerie van bizarre gebeurtenissen en beelden. Miniatuurdecortjes worden gefilmd en geprojecteerd. Ze vormen de achtergrond voor de vallende Mirthe Klieverik, die het twaalfjarige meisje speelt in wier dromende hoofd het publiek mag rondkijken. Zij denkt en spreekt in gedichten: ‘Van binnen ben ik honderd, van binnen ben ik blauw.’

Uit alle rondavels en huisjes van Hamburg, een klein Xhosa-dorp in de provincie Oost-Kaap van Zuid-Afrika, komen jongeren aangelopen. Ze verdringen zich voor de houten deuren van de town hall. Daarbinnen repeteert acteur Macebo Mavuso, bekend van een veelbekeken soapserie. Hij speelt nu in de Nederlands/Zuid-Afrikaanse theatervoorstelling Red earth revisited waarvan over enkele dagen gratis try-outs zijn. Op 4 november is de Nederlandse première in de Krakeling in Amsterdam.

Kymani, het verhaal van een drummer heet de nieuwe jeugdvoorstelling van choreograaf Jan Linkens bij het Internationaal Danstheater. En dat is de voorstelling ook: een verhaal. Verteld in dans.

Michael Sastrowitomo opent met een dynamische solo, begeleid door twee weergaloze Afrikaanse percussionisten (Moussé Pathé M’baye en Pape Amadou Seck). Dan verdwijnt het Afrikaanse duo achter een wapperend gekleurd doek en zien we een in donkerblauw gekleed Hollands, blond stel aan een tafel. Na een mooi, liefdevol duet met veel benen en armen draaiend in de lucht, verdwijnen ook zij weer achter het doek en wordt de in oranje geklede Kymani uitgewuifd door een eveneens in oranje geklede danseres.

Achterin de witte ruimte gaat een piepklein luikje open. Een wit kroezenkopje verschijnt. Mèèh, blaat het witte schaapje, terwijl ze naar voren kruipt op haar zwarte pootjes. Dan staat ze op en zingt: ‘Ik lig al in bed/maar de zon is nog op/en ik vind het gemeen/ dat ík nou alleen/ in bed lig met dichte gordijnen.’